Neşeli Nuri, güneş doğmadan önce bile gülümseyen, gözleri pırıl pırıl parlayan, kıpır kıpır bir çocuktu. Mahallede herkes onu tanırdı. Çünkü o hem çok neşeli, hem de hep doğruyu söyleyen, dürüst bir çocuktu. Arkadaşları onunla oynamayı çok severdi ama bazen de “Bu kadar dürüst olmak zorunda mısın Nuri?” diye kendi aralarında fısıldaşırlardı.
Bir sabah, Nuri annesinin sesiyle uyandı.
“Nuri, kahvaltıyaaa!” diye seslendi annesi mutfaktan.
Nuri yatağından zıplayıp çıktı. Üstünü giyinirken aynaya bakıp kendi kendine gülümsedi.
“Bugün de harika bir gün olacak!” dedi.
Mutfakta mis gibi peynir, zeytin, yumurta kokusu vardı. Masaya oturur oturmaz, annesi sordu:
“Nuri, bugün okul çıkışı ne yapmak istersin?”
Nuri heyecanla cevap verdi:
“Anne, bugün parkta futbol maçı yapacağız. Sınıflar arası turnuva hazırlığı var. Ben de kaleci olacağım!”
Babası gazeteyi katlayıp gözlüğünün üzerinden baktı.
“O zaman güçlü olman lazım kaleci bey. Yumurtanı bitir, ekmeğini de israf etme,” dedi.
Nuri, tabağına baktı. Yumurtanın sarısını pek sevmezdi. Ama çöpe atmak da istemiyordu. Kısa bir an düşündü, sonra dürüstçe söyledi:
“Anne, yumurtanın beyazını çok seviyorum ama sarısını pek sevmiyorum. Onu sen yiyebilir misin? Boşa gitmesin.”
Annesi gülümseyerek,
“Ne güzel söyledin Nuri. Hem israf etmiyorsun, hem de dürüstçe söylüyorsun. Elbette yiyebilirim,” dedi.
Kahvaltıdan sonra Nuri çantasını alıp okula doğru yürümeye başladı. Yolda giderken her zamanki gibi selam veriyordu:
“Günaydın bakkal amca!”
“Günaydın Nuri!” dedi bakkal amca.
“Günaydın Ayşe teyze!”
Ayşe teyze de ona el salladı: “Günaydın, neşeli çocuk!”
Okul bahçesine geldiğinde ortalık cıvıl cıvıldı. Kuşlar ötüyor, çocuklar koşuyor, top sesleri yankılanıyordu. En yakın arkadaşı Zeynep onu görünce el salladı.
“Nuri! Buradayım!”
Nuri yanına koştu.
“Zeynep, bugün matematik sınavı var ya… Heyecanlı mısın?”
Zeynep yüzünü buruşturarak,
“Biraz… Dün fazla çalışamadım. Ama olsun, bildiğim kadarı yeter herhalde,” dedi.
Zil çaldı, çocuklar sınıfa girdi. Öğretmenleri Sevgi Öğretmen, güler yüzle içeri geldi.
“Günaydın çocuklar!”
“Günaydın öğretmenim!” diye hep birlikte cevap verdiler.
Sevgi Öğretmen sıraların üzerinde sınav kağıtlarını gezdirirken, “Bugün küçük bir matematik sınavımız var. Sakince cevaplamaya çalışın, kopya çekmek yok. Önemli olan dürüst olmak ve elinizden gelenin en iyisini yapmak,” dedi.
Nuri sınav kağıdını alır almaz soruları dikkatle okumaya başladı. Çoğunu çözebiliyordu. Son soruda biraz zorlandı ama “Ne biliyorsam onu yazacağım,” diye düşündü.
Sınav ortasında yan sırasından fısıltı geldi:
“Psst, Nuri!” diyen Hasan’ın sesi duyuldu.
“Nuri, üçüncü sorunun cevabı ne? Göremiyorum da…”
Nuri başını kaldırdı. İçinden “Şimdi ne yapmalıyım?” diye geçirdi. Hasan onun iyi kalpli olduğunu bildiği için yardım isteyordu. Ama Sevgi Öğretmen ne demişti? “Kopya yok, dürüst olun.”
Nuri yutkundu ve alçak sesle, nazikçe,
“Hasan, söyleyemem. Bu kopya olur. Sen elinden geleni yap. Bilmiyorsan da önemli değil, öğrenmek için güzel bir fırsat,” dedi.
Hasan biraz somurttu ama Nuri’nin haklı olduğunu da biliyordu. O anda Sevgi Öğretmen sınıfta dolaşırken Nuri’nin sırasına yaklaştı.
“Nasılsın Nuri, zorlanıyor musun?”
“Biraz öğretmenim ama deniyorum,” dedi Nuri dürüstçe.
Sınav bittikten sonra teneffüs zili çaldı. Bahçeye çıktıklarında Hasan hâlâ suratı asık bir şekilde geziyordu.
“Bir soruyu söylesen ne olurdu yani?” diye söylendi.
Nuri, ona sakince yaklaştı.
“Bak Hasan, düşün. Eğer ben sana cevabı söyleseydim, sen o soruyu gerçekten öğrenmiş olur muydun? Belki o an yüksek not alırdın ama uzun vadede kaybederdin. Hem öğretmenimize de yalan söylemiş gibi olurduk.”
Hasan biraz düşündü.
“Belki de haklısın. Ama yine de düşük not alırsam…”
“Düşük not almak dünyanın sonu değil,” dedi Nuri. “Önemli olan sonra çalışıp düzeltmek. Hata yapmak normal, ama kopya çekmek doğru değil.”
Bu konuşmadan sonra Hasan’ın yüzü yavaş yavaş yumuşadı.
“Tamam Nuri, bir dahaki sınava daha çok çalışacağım,” dedi.
Öğle saatine kadar dersler bitti. Artık herkesin beklediği an gelmişti: Futbol provası! Okulun arkasındaki geniş bahçede iki takım oluşturuldu. Nuri, kaleye geçti. Gözlerinde heyecan, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Zeynep ona seslendi:
“Nuri, sen kesinlikle en neşeli kalecisin!”
Nuri güldü:
“Çünkü top bile gülerek gelir bana!” dedi, kendi esprisine kahkahalarla güldü.
Oyun başladı. Çocuklar koşuyor, top bir o kaleye bir bu kaleye gidiyordu. Nuri gelen topları bazen yakalıyor, bazen de elinden kaçırıyordu ama ne olursa olsun gülümsemeyi bırakmıyordu.
Bir ara Hasan rakip takımdan güçlü bir şut çekti. Top Nuri’nin ellerini sıyırıp kaleye girdi. Herkes “Gooool!” diye bağırdı. Kendi takımı ise hayal kırıklığı ile “Offf…” dedi.
Nuri ise hemen yerden kalktı, üzerini silkeledi ve yüksek sesle şöyle dedi:
“Vay canına! Bu top ben fark etmeden içeri girmiş! Demek ki süper hızlıymış! Hasan, senin ayağın roket mi?”
Çocuklar bir anda kahkahalara boğuldu. Az önceki hayal kırıklığı uçup gitti. Hasan da gülerek,
“Evet, roket ayağım var,” dedi. “Ama en neşeli kaleci sensin Nuri!”
Oyun bittiğinde, iki takım da birbirini tebrik etti. Nuri herkesle tek tek tokalaştı.
“Güzel oyundu, elinize ayağınıza sağlık,” diyordu.
Derken, Nuri topu toplayıp eve gitmek için çantasını almak üzere sınıfa döndü. Sınıfta dolaşırken yerde parlak bir kalem gördü. Üzerinde “Zeynep” yazıyordu. Zeynep’in en sevdiği kalem olduğunu biliyordu, çünkü üzerinde küçük yıldızlar vardı.
“Bu kalemi çok beğeniyorum ama benim değil,” diye düşündü. “Hemen Zeynep’e vermeliyim.”
Tam sınıftan çıkacakken, arkasından fısıltı geldi. Bu sefer fısıldayan, arka sıralardan Mehmet’ti.
“Nuri, o kalem çok güzel. Zeynep fark etmezse sen al, ne olacak ki? Sen de kullanırsın,” dedi.
Nuri durdu, Mehmet’e döndü.
“Olmaz,” dedi kararlı bir sesle. “Bu kalem benim değil. Başkasının eşyasını izinsiz almak hırsızlık olur. Hem Zeynep çok üzülür.”
Mehmet omuz silkti.
“Ama sen de beğeniyorsun işte. Hem kimse görmedi.”
Nuri başını salladı.
“Belki kimse görmedi ama ben biliyorum. En önemlisi de bu. İnsan önce kendine karşı dürüst olmalı. İçim rahat etmezdi.”
O sırada Zeynep sınıfa koşarak girdi.
“Ay yoksa… Kalemim burada mı kaldı?” diye endişeyle etrafa bakıyordu.
Nuri hemen elindeki kalemi uzattı.
“Zeynep, kalemin yerdeydi. Tam sana getirecektim.”
Zeynep derin bir nefes aldı.
“Çok korktum kaybettim sandım. Teşekkür ederim Nuri, sen olmasan bulamayabilirdim,” dedi.
Mehmet bu manzarayı görünce biraz utandı. Yavaşça Nuri’ye yaklaştı.
“Az önce sana yanlış bir şey söyledim galiba,” dedi kısık bir sesle.
Nuri gülümsedi.
“Önemli değil Mehmet. Hepimiz bazen yanlış düşünebiliriz. Önemli olan doğruyu fark edince onu seçmek.”
Mehmet başını salladı.
“Bir dahaki sefere ben de senin gibi yapmaya çalışacağım,” dedi.
Okul çıkışı Nuri eve doğru yürürken, yolda gördüğü her şeye şaka yapmadan edemiyordu. Kaldırımdaki minik su birikintisine bakıp,
“Heey küçük göl, sen de bizimle okula gelmek istedin ama kapıdan sığamadın mı?” diye fısıldadı. Kendi kendine gülerek yürümeye devam etti.
Eve vardığında annesi kapıda onu karşıladı.
“Nasıldı bugün okul?”
Nuri ayakkabılarını çıkarırken,
“Harikaydı! Hem güldük, hem öğrendik, hem de dürüstlük dersi işledik diyebilirim,” dedi.
Akşam yemeğinde babası sordu:
“Bugün seni en çok mutlu eden şey neydi?”
Nuri biraz düşündü.
“Sanırım Hasan’a kopya vermemek ve Zeynep’in kalemini ona geri vermek. Çünkü içim çok rahat. Bir de sahada gol yesem bile espri yapınca herkesin gülmesi çok hoşuma gitti.”
Babası gülümsedi.
“Demek ki hem eğlenmiş, hem de doğru davranmışsın. Unutma Nuri, dürüst insanın yüzü hep güler. Çünkü gizleyecek bir şeyi yoktur.”
Annesi de ekledi:
“Sen hem neşeli hem de dürüst olmayı başarıyorsun. Bu çok değerli bir özellik. İnsanlar sana güvenir.”
Nuri, çorbasından bir yudum aldı.
“Ben de güvenilir olmayı seviyorum. Arkadaşlarımın bana inanmasını istiyorum,” dedi.
Yemekten sonra ödevlerini yaptı, biraz resim çizdi. Defterine, üzerinde kocaman gülümseme olan bir kaleci resmi çizdi. Sonra da yanına yazdı: “Neşeli ama dürüst kaleci Nuri”.
Gece yatma vakti gelince annesi odasına girdi.
“Hadi bakalım neşeli oğlum, uyu artık. Yarın da yeni bir gün,” dedi.
Nuri yatağına uzandı, battaniyesini çekti.
“Anne, sence dürüst olmasaydım bugün bu kadar mutlu olur muydum?” diye sordu.
Annesi başını salladı.
“Sanmıyorum. Çünkü mutluluğun en sağlam temeli dürüstlüktür. Sen doğruyu seçtikçe, kalbin hafifler, yüzün güler.”
Nuri gözlerini kapatırken hafifçe gülümsedi.
“Ben hep dürüst kalmak istiyorum. Hem komik olabilirim, hem de doğruyu söyleyebilirim. İkisi bir arada daha güzel,” dedi.
Dışarıda yıldızlar parlıyor, rüzgâr hafif hafif esiyordu. Nuri, yarın arkadaşlarına anlatacağı yeni esprileri düşünerek, içi rahat, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle uykuya daldı.
O günden sonra okulda bir şey kaybolduğunda herkes “Nuri’ye soralım, o görmüşse mutlaka doğruyu söyler,” demeye başladı. Sınavlarda da çocuklar kopya çekmek yerine daha çok çalışmaya gayret etti. Çünkü neşeli Nuri, onlara bir şeyi öğretmişti:
“Dürüst olmak, insanı hem hafifletir hem de gerçekten mutlu eder. Üstelik, içine biraz da neşe ve espri katarsan, hayat daha da güzelleşir.”
Ve böylece, neşeli, espirili ve dürüst çocuk Nuri, hem ailesinin hem arkadaşlarının güvenini kazanmış, gülüşüyle etrafını aydınlatmaya devam etmiş. Masal bu ya, günler geçtikçe, onun gülüşü ve doğruluğu mahallede dilden dile dolaşmış… Ve hepsi, ama hepsi, uzun süre mutlu ve içleri rahat bir şekilde yaşamışlar.
❓ Sıkça Sorulan Sorular
Bu masal hakkında merak edilenler
✨ Arkadaşlarınla Paylaş ✨