Ormanın kenarındaki küçük bir kasabada, Elif adında meraklı mı meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Elif altı yaşındaymış, saçlarını genelde iki yandan örermiş, okula giderken kırmızı çantasını sırtına takar, yanına da en sevdiği oyuncağı olan pelüş tavşanını alırmış. Elif, oyun oynamayı çok severmiş ama en çok da başkalarına yardım etmeyi. Yine de, bazen “Küçük bir çocuğum, ben ne kadar yardım edebilirim ki?” diye içinden geçirirmiş.
Bir gün okuldan dönerken, yolun kenarındaki yaşlı çınar ağacının altında bir şeyin parladığını görmüş. Güneşin ışığı gibi ama daha yumuşak, daha sıcak bir ışıltıymış bu. Elif merakla yaklaşıp eğilmiş. Yaprakların arasında minicik, avuç içi kadar, ince kanatlı, ışıl ışıl bir varlık duruyormuş. Üzerinde mavi pırıltılı bir elbise, başında minicik bir taç varmış.
Elif şaşkınlıkla, “Sen… kimsin?” diye fısıldamış.
Küçük varlık gülümsemiş. Sesi çan sesi gibi ince ve tatlıymış. “Ben İyilik Perisi Lila. Uzun bir yolculuktan geldim ve biraz dinlenirken dalın biri kırıldı, yere düştüm. Kanadımı da hafifçe incittim. Beni gördüğüne sevindim, Elif.”
Elif’in gözleri kocaman açılmış. “Benim adımı nereden biliyorsun?” diye sormuş.
Lila gülmüş. “Ben iyilik yapılan her yerde bulunurum. Sen okulda düşen arkadaşını kaldırdın, montu olmayan arkadaşınla montunu paylaştın. Sen iyilik yapmayı seven bir çocuksun. Adını bilmem çok normal.”
Elif utanmış, başını eğmiş ama içinde sıcacık bir mutluluk hissetmiş. Diz çökmüş, elini uzatmış. “İstersen seni evimize götürebilirim. Annem sana bakar, ben de yardım ederim. Kanadın iyileşene kadar sende kalabilirsin.”
Lila, Elif’in avucuna konmuş. “Teşekkür ederim Elif. Ama benim evlere gidip görünmemem gerekiyor. Sihirli dünyamızın kuralları var. Yine de, bu ormanda, bu kasabada biraz dinlenebilirim. Eğer bana yardım etmek istersen, birlikte pek çok kalbe dokunabiliriz.”
Elif, “Nasıl yani?” diye merakla sormuş.
İyilik Perisi Lila havada hafifçe dönmüş, etrafa mavi pırıltılar saçılmış. “Ben yalnızca iyilik yapmak isteyenlerle birlikte çalışırım. İnsanlar bazen içlerindeki iyiliği fark etmez. Onlara yolu göstermek için bir çocuğun yardımına ihtiyacım var. Eğer kabul edersen, bugün bu kasabada üç güzel iyilik yapacağız. Her birinde ben sana biraz yardım edeceğim, biraz da sen kalbini dinleyeceksin.”
Elif heyecanlanmış. “Tabii ki kabul ediyorum!” demiş hemen.
Tam o anda, uzaktan hafif bir ağlama sesi duymuşlar. Elif kulak kesilmiş. “Bu ses nereden geliyor?”
Lila, “İşte ilk iyiliğimiz bizi çağırıyor,” demiş ve Elif’in omzuna konmuş. “Hadi, kalbini dinle ve sesin geldiği yere git.”
Elif dikkatle dinlemiş, sesin park tarafından geldiğini anlamış. Koşarak parka gitmişler. Parkta küçük bir çocuk, kırılmış bir uçurtmanın başında oturup ağlıyormuş. Uçurtmanın kuyruğu çamurlara bulaşmış, renkli kağıtları yırtılmış.
Elif yanına yavaşça yaklaşmış. “Merhaba, ben Elif. Neden ağlıyorsun?” diye sormuş.
Çocuk hıçkırarak, “Uçurtmam kırıldı… Onu babamla birlikte yapmıştık. Şimdi o işte, ben de yalnız kaldım. Uçurtmamı çok seviyordum,” demiş.
Elif içinden “Ne yapabilirim ki?” diye düşünürken Lila kulağına fısıldamış: “İyilik bazen büyük şeyler yapmak değildir. Önce anlamaya çalış, sonra elinden geleni yap.”
Elif gülümseyip, “İstersen birlikte tamir etmeyi deneyebiliriz. Benim evde renkli kağıtlarım ve bantlarım var. Uçurtmanı daha da güzel yapabiliriz,” demiş.
Çocuğun gözleri parlamış. “Gerçekten mi? Benim adım da Mert,” demiş.
Elif, Mert ile birlikte uçurtmayı dikkatlice kucaklamış. Lila ise kimse görmeden uçurtmanın etrafında dolaşıp hafif mavi ışıklar serpmiş. Eve gidip renkli kağıtlar, bantlar ve makasla birlikte uçurtmayı onarmaya başlamışlar. Elif, Mert’e nasıl kesip yapıştıracağını göstermiş, birlikte konuşup gülmüşler. Uçurtma bittiğinde eskisinden bile daha güzel görünüyormuş.
Mert sevinçle, “Elif, sen çok iyi birisin. Uçurtmam artık daha güzel!” demiş.
Lila, Elif’in omzunda hafifçe titreyerek, “İlk iyiliğimiz tamam,” diye fısıldamış. “Bak, iyilik yaptığında yalnızca başkası değil, sen de mutlu oluyorsun, değil mi?”
Elif başını sallamış. İçinde büyük, sıcak bir sevinç hissediyormuş.
Biraz sonra Mert evine dönmüş, Elif ise Lila ile tekrar çınar ağacının yanına yürümüş. “Sırada ne var?” diye sormuş.
Tam o sırada, yolun karşısındaki bakkalın önünde, yaşlı bir teyzenin elindeki ağır poşetleri güçlükle taşıdığını görmüş. Teyzenin yüzü yorgun, adımları yavaşmış. Lila, “Kalbini dinle, Elif,” demiş sadece.
Elif hiç düşünmeden teyzenin yanına koşmuş. “Teyze, istersen poşetlerini ben taşıyabilirim,” demiş.
Teyze, “Ah güzel yavrum, gerçekten bana yardım eder misin? Evim biraz uzakta da…” demiş.
Elif gülümseyerek, “Tabii ki ederim,” demiş. Teyzenin iki poşetini de almış, yavaş adımlarla birlikte yürümeye başlamışlar. Teyze ona yol boyunca çocukluğunu, eski oyunlarını, nasıl ip atladığını anlatmış. Elif dikkatle dinlemiş, bazen gülmüş, bazen şaşırmış.
Teyzenin evinin önüne geldiklerinde, “Canım yavrum, bugün bana yalnızca kollarınla değil, kalbinle de yardım ettin,” demiş. Sonra başını okşayıp teşekkür etmiş. Gözlerinde minnetle parlayan bir ışıltı varmış.
Lila, Elif’le birlikte geri dönerken, “İkinci iyiliğimiz de tamam,” demiş. “Görüyor musun, iyilik bazen yalnızca bir tekliftir: ‘İstersen yardım edebilirim.’”
Elif, “Ben yardım ederken kendimi güçlü hissediyorum,” demiş. “Sanki içimde gizli bir güç var.”
“İşte o güç, kalbindeki iyiliktir,” demiş Lila.
Güneş batmaya yaklaşırken, gökyüzü turuncuya dönmüş. Elif eve dönmek üzereyken, karşı apartmanın önünde bir grup çocuğun tartıştığını fark etmiş. İki çocuk yüksek sesle bağırıyor, diğerleri de seyrediyormuş. Belli ki bir oyuncak yüzünden kavga ediyorlarmış.
Elif yanlarına yaklaşmış. “Ne oluyor?” diye sormuş.
Çocuklardan biri, “Top benimdi, o aldı! Şimdi de vermiyor!” diye bağırmış.
Diğeri de, “Hayır! Önce ben oynamak istemiştim, sonra birden topu elimden aldı!” demiş.
Elif, içinden “Buna nasıl yardım edeceğim?” diye düşünmüş. Lila yine kulağına fısıldamış: “Bazen en zor iyilik, insanları barıştırmaktır. Sabırlı ol, herkesi dinle.”
Elif, iki çocuğu da sakin bir sesle dinlemiş. “Tamam, sırayla anlatalım,” demiş. Sonra, “İkiniz de topunla oynamak istiyorsunuz. Peki neden paylaşmıyorsunuz? Mesela, onar dakika sırayla oynayabilirsiniz. Hem kavga etmek yerine birlikte oyun kurmak daha eğlenceli olmaz mı?” diye eklemiş.
Çocuklar önce susmuş, sonra birbirlerine bakmışlar. Birisi, “Belki de olur…” demiş. Diğeri, “İstersen önce sen oyna, sonra da ben,” demiş, biraz utangaç bir şekilde.
Elif gülümsemiş. “Bakın, şimdi ikiniz de oynayabileceksiniz. Hem kavga etmeye gerek kalmadı.”
Çocuklar sonunda el sıkışmış. Diğer çocuklar da sevinip oyuna katılmış. Topu sırayla paylaşıp birlikte oynamaya başlamışlar. Gülüş sesleri havaya karışmış.
Lila, Elif’in saçlarının arasında saklanmış halde, “Üçüncü iyiliğimiz de gerçekleşti. Bugün kalbinle düşündün, ellerinle yardım ettin, sözlerinle barış getirdin,” demiş. “Bu, bir gün için harika bir şey.”
Gün bitip de gökyüzü karardığında, Elif çınar ağacının altına geri dönmüş. Lila yavaşça havalanmış, kanatları artık eskisi gibi güçlü görünüyormuş. Mavi ışıkları daha parlak, yüzü daha neşeliymiş.
“Elif,” demiş Lila, “Senin sayende dinlendim, kanadım iyileşti. Ama en önemlisi, bu kasabada bugün birkaç kalp daha iyilikle ısındı. Ben şimdi yolculuğuma devam edeceğim. Başka kasabalarda, başka çocuklarla buluşacağım.”
Elif’in içi bir an hüzünlenmiş. “Seni bir daha göremeyecek miyim?” diye sormuş.
Lila gülümsemiş. “Belki gözlerinle göremezsin. Ama ne zaman birine yardım etsen, birinin yüzünü güldürsen, kalbinde hafif bir sıcaklık hissedersen, bil ki ben oradayım. İyilik yaptığın her anda, kalbinin içinde yanındayım. Ayrıca…” Lila ellerini sallamış, küçük bir ışık demeti Elif’in kalbine doğru uçmuş. “Sana minicik bir hatıra bırakıyorum. Bu, ‘İyilik Kıvılcımı’. Ne zaman üzgün hissetsen, başkası için küçük bir iyilik yap. O kıvılcım hemen parlayacak ve hem seni hem de karşındakini mutlu edecek.”
Elif, göğsünde hafif bir sıcaklık hissetmiş. Gülümsemiş. “Söz veriyorum Lila. Her gün en az bir iyilik yapmaya çalışacağım. Küçük bile olsa, vazgeçmeyeceğim.”
Lila, “Bu söz, benim duyduğum en güzel sözlerden biri,” demiş. “Unutma, iyilik bir tohum gibidir. Ektiğin her tohum, bir gün çiçek olur. Sen bugün üç tohum ektin. Yarın belki daha fazlasını.”
Sonra Lila kanatlarını hızlıca çırpmış, mavi bir ışık halesi içinde gökyüzüne doğru yükselmiş. Elif, onu gözden kaybolana kadar izlemiş. Gökyüzünde sanki bir anlığına bir yıldız daha parlamış gibi olmuş.
O günden sonra, Elif her sabah uyanınca kendi kendine sormuş: “Bugün kime yardım edebilirim?” Bazen yere düşmüş bir kitabı kaldırmış, bazen arkadaşına ödevde yardım etmiş, bazen annesine sofrayı kurmada destek olmuş, bazen de yalnız oturan bir arkadaşının yanına gidip onunla konuşmuş. Her seferinde kalbinde Lila’nın bıraktığı sıcaklığı hissetmiş.
Kasabadaki insanlar, Elif’in güler yüzünü ve yardımcı ellerini fark etmeye başlamış. Onu örnek alan başka çocuklar da iyilik yapmaya başlamış. Birinin düşen kalemini yerden alan, elindekini paylaşan, arkadaşını teselli eden çocuklar çoğalmış. Sanki kasabanın üzerinde görünmez, mavi bir ışık dolaşıyormuş.
Elif, artık kendini “küçük” hissetmiyormuş. Biliyormuş ki, küçücük bir çocuk bile dünyayı güzelleştirecek kadar büyük bir kalbe sahip olabilirmiş. Ve geceleri uyumadan önce, pencereden yıldızlara bakıp fısıldıyormuş:
“İyi geceler, İyilik Perisi Lila. Merak etme, bugün de bir iyilik yaptım.”
Ve her defasında, uzak bir yerden minicik bir ışık, yıldızların arasında parlayıp sönüyormuş. Sanki Lila da ona fısıldıyormuş:
“Aferin sana, iyilik perimin küçük dostu.”
Böylece Elif’in dünyası, her gün biraz daha sevgi, paylaşma ve iyilikle dolmuş. Ve iyilik yapılan her yerde, görünmeyen kanatlarıyla dolaşan periler, gülümseyerek onları izlemeye devam etmiş.
Arkadaşlarınla Paylaş
