Saygı Perisi Masalı Çocuklar İçin Saygı Değeri Öğreten Masal

Güneşin sıcakça gülümsediği, kuşların neşeyle öttüğü, rengârenk çiçeklerle dolu küçük bir kasabada, Deniz adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Deniz altı yaşındaymış, kocaman kahverengi gözleri ve kıvırcık saçları varmış. En çok sevdiği şey, sokakta arkadaşlarıyla oynamak ve etrafındaki her şeyi merak edip soru sormakmış. Ama Deniz’in küçük bir sorunu varmış: Bazen saygılı olmayı unutuyormuş.
Sabahları annesi “Deniz, kahvaltıya gel lütfen,” dediğinde çoğu zaman “Biraz sonra!” diye bağırır, oyuncağını bırakmak istemezmiş. Bazen dedesi bir şey anlatırken sözünü keser, bazen de arkadaşlarının konuşmalarını dinlemeden “Ben daha iyi biliyorum!” dermiş. Kalbi aslında çok iyiymiş ama nasıl davranması gerektiğini her zaman bilemiyormuş.
Bir gün öğretmeni, sınıfta “Saygı Haftası” başlattığını söylemiş. Tüm öğrenciler, bir hafta boyunca saygılı olmayı öğrenmek için küçük görevler yapacakmış. Öğretmenleri Elif Hanım tahtaya büyük harflerle “SAYGI” yazmış.
“Çocuklar,” demiş, “saygı, karşımızdaki insanı dinlemek, ona değer vermek, kırıcı olmamaya çalışmak, farklılıklara anlayış göstermek demektir. Bugün sizden isteğim, gün boyunca çevrenizdeki insanlara özellikle dikkat etmeniz. Kim saygılı davranıyor, kim saygısız davranıyor, gözlemleyin. Yarın sınıfta konuşacağız.”
Deniz bu fikri biraz ilginç bulmuş ama çok da önemsememiş. “Zaten ben saygılıyım,” diye düşünmüş kendi kendine. “Sadece bazen acele ediyorum.”
O gün okul çıkışında Deniz, en yakın arkadaşı Zeynep’le birlikte eve yürüyormuş. Yolda, mahallenin yaşlı amcalarından biri olan Mehmet Amca, ağır ağır yürürken elindeki torbaları taşımakta zorlandığını görmüşler. Zeynep hemen durmuş ve kibarca:
“Mehmet Amca, isterseniz torbalarınızı taşımaya yardım edebilirim,” demiş.
Mehmet Amca gülümsemiş. “Ah güzel kızım, çok naziksin. Yardım edersen çok sevinirim,” demiş.

“Evet, çünkü sana da saygı duyuyoruz,” demiş diğer çocuk.
Deniz sessizce izlemiş. Kendi mahallesinde ise bazen salıncağa ilk kim binecek diye kavga çıkarmış. “Bizde olsa herkes sıraya itişir, bağırırdı,” diye içinden geçirmiş.
Sonra peri, Deniz’i bir evin içine götürmüş. İçeride bir aile akşam yemeği yiyormuş. Baba konuşurken herkes dikkatle onu dinliyor, kimse sözünü kesmiyormuş. Sonra anne konuşmaya başladığında baba ve çocuklar da yine sessizce bekleyip onu dinlemiş, arada başlarıyla onaylamışlar. Küçük kız bir şey anlatmak için elini kaldırmış:
“Ben de bir şey söyleyebilir miyim?” demiş.
Annesi gülümsemiş. “Elbette söyleyebilirsin, seni dinliyoruz,” demiş.
Kız, gün içinde parkta ne yaşadığını anlatmış. Herkes dikkatle onu dinlemiş, kimse “Boş ver” ya da “Bu önemli değil” dememiş.
Deniz, “Bizim evde bazen herkes aynı anda konuşuyor, ben de araya giriyorum,” diye düşünmüş. “Bazen de annem bir şey anlatırken onu dinlemiyor, televizyona bakıyorum.”

Peri, Deniz’in düşünceli halini fark etmiş. “Ne hissediyorsun?” diye sormuş.
“Burada herkes birbirini gerçekten önemsiyor gibi,” demiş Deniz. “Kimse birbirinin sözünü kesmiyor, kimse bağırmıyor. Sakin ama mutlu görünüyorlar.”
Peri başını sallamış. “İşte saygı böyle bir şey. İnsanlar duyulduklarını, anlaşıldıklarını hisseder. Şimdi son bir yere daha gidelim.”
Bu kez kasabanın küçük okuluna gitmişler. Sınıfta öğretmen ders anlatıyormuş. Çocuklar ellerini kaldırıp sırayla konuşuyor, kimse arkadaşının fikrine “Saçma!” demiyor, beğenmeseler bile, “Ben farklı düşünüyorum ama senin fikrine de saygı duyuyorum,” diyorlarmış.
Bir çocuk yanlış cevap verdiğinde sınıftan kimse gülmemiş. Öğretmen, “Yanlış cevap vermek de öğrenmenin bir parçası,” demiş. “Hata yapmak ayıp değil.”
Deniz’in aklına, sınıfındaki bir arkadaşı Ali gelmiş. Geçen hafta tahtaya çıktığında korkudan yanlış cevap vermiş, sınıfta birkaç çocuk kıkırdamış, Deniz de onlara katılıp gülmüştü. Ali’nin gözlerinin dolduğunu hatırlamış ve içi burkulmuş.
“Sanırım ben pek saygılı davranmamıştım,” diye mırıldanmış.

Peri, Deniz’e dönmüş. “Saygı, sadece ‘lütfen’ ve ‘teşekkür ederim’ demek değildir,” demiş. “Karşındakinin yerine kendini koymak, ‘Ben böyle bir durumda olsam nasıl hissederdim?’ diye düşünmektir. Bazen sözlerimiz, bazen ses tonumuz, bazen de davranışlarımız saygılı ya da saygısız olabilir. Senin kalbin iyi, sadece biraz daha dikkatli olman gerekiyor.”
Deniz’in gözleri dolmuş ama ağlamamaya çalışmış. “Ben de böyle bir yerde yaşamak isterdim,” demiş. “Ama bizim kasabamız böyle değil.”
Peri gülümsemiş. “Her yer böyle olabilir. Bir kişiden başlar. Eğer sen değişirsen, başkaları da sana bakıp örnek alabilir. Şimdi istersen eve dönme zamanı. Öğrendiklerini kasabanda denemek ister misin?”
Deniz kararlı bir şekilde başını sallamış. “Evet, isterim.”
Bir anda yine o yumuşak rüzgâr esmiş, Deniz gözlerini kapatıp açtığında kendini yatağında bulmuş. Sabah güneşi pencereden içeri vuruyor, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyormuş. Bir an “Acaba rüya mıydı?” diye düşünmüş ama içindeki his, bunun çok gerçek olduğunu söylüyormuş.
Annesi mutfaktan seslenmiş: “Deniz, kahvaltı hazır oğlum!”
Deniz yatağından kalkmış, bu sefer bağırmamış. Sakin bir sesle, “Geliyorum anne, önce yatağımı düzelteyim,” demiş. Yatağını toparladıktan sonra mutfağa gitmiş. Masaya otururken annesine bakmış.

“Günaydın anne,” demiş gülümseyerek. “Ellerine sağlık, çok güzel kokuyor.”
Annesi şaşırmış ama çok mutlu olmuş. “Günaydın tatlım,” demiş. “Ne kadar naziksin bu sabah.”
Deniz, annesi konuşurken telefonuna bakmamış, onu dikkatle dinlemiş. Bir şey söylemek istediğinde, annesinin sözünü kesmemeye çalışmış. Okula giderken Mehmet Amca’yı yine yolda görmüş. Elinde torbalar varmış. Bu kez önce Deniz koşmuş yanına.
“Mehmet Amca, torbalarınız ağır mı? İsterseniz yardım edebilirim,” demiş.
Mehmet Amca’nın yüzü aydınlanmış. “Ne kadar düşüncelisin Deniz. Çok sevinirim,” demiş. Deniz torbalardan birini almış, yanında yürürken sohbet etmişler.
Okula vardığında, sınıfta Elif Öğretmen “Saygı Haftası’nın ilk günü nasıl geçti?” diye sormuş. Çocuklar sırayla konuşmaya başlamış. Deniz de elini kaldırmış ve konuşmak için sırasını beklemiş.
“Ben dün bir periyle tanıştım,” diye başlamış heyecanla, “Adı Saygı Perisi’ydi. Beni Saygı Ülkesi’ne götürdü. Orada herkes birbirini dinliyordu, kimse kimseye bağırmıyordu, herkes birbirine yardım ediyordu. Sonra düşündüm ki, aslında biz de böyle olabiliriz. Mesela ben artık arkadaşlarımın sözünü kesmemeye ve kimseyle alay etmemeye çalışacağım.”

Sınıftaki bazı arkadaşları şaşkın şaşkın bakmış ama Elif Öğretmen gülümsemiş. “Bu harika bir karar Deniz,” demiş. “Belki de senin bu kararın, başkalarına da ilham olur.”
O gün teneffüste, Ali yine çekinerek bir soru sormuştu. Bu kez sınıftan kıkırdamalar yükselmeyince, Ali rahatlamış. Deniz, yanına gidip, “Sorunu sorman çok cesurcaydı, tebrik ederim,” demiş. Ali utanarak gülmüş. “Teşekkür ederim,” demiş.
Akşam eve dönerken Zeynep’le salıncak kavgası etmemişler. Parkta iki çocuk salıncağa binmek için yarışmaya başlayınca, Deniz yanlarına gidip:
“İsterseniz sırayla binebilirsiniz, böylece kimse üzülmez,” demiş. Çocuklar önce duraksamış, sonra kabul etmişler.
Günler geçtikçe Deniz’in davranışları değişmiş. Annesine, babasına, dedesine, öğretmenine ve arkadaşlarına daha saygılı davranmaya başlamış. Bazen sinirlendiği, bağırmak istediği anlar da oluyormuş elbette, ama o zaman Saygı Ülkesi’ni ve Saygı Perisi’ni hatırlıyormuş. Derin bir nefes alıp, “Karşımdaki insan da bir şey hissediyor,” diye düşünerek daha nazik konuşmaya çalışıyormuş.
Bir gün dedesi ona bakıp, “Deniz, son zamanlarda seninle konuşmak ne kadar keyifli oldu,” demiş. “Beni dinliyorsun, fikirlerime değer veriyorsun. Bu bana kendimi çok önemli hissettiriyor.”
Deniz’in içi sevinçle dolmuş. O an anlamış ki, saygı göstermek sadece başkalarını değil, kendisini de çok mutlu ediyormuş. Çünkü çevresindeki insanlar daha çok gülümsüyor, daha az kavga ediyormuş.

O gece, yatmadan önce pencereden dışarı bakmış. “Teşekkür ederim Saygı Perisi,” diye fısıldamış. “Bana öğrettiklerin için.”
Tam o sırada, çok uzakta, gökyüzünde minicik mavi bir ışık parlamış. Deniz bunun Saygı Perisi olduğunu hissetmiş. İçinden bir ses duymuş sanki:
“Unutma Deniz, saygı gösterdikçe, dünya daha güzel bir yer olur.”
Ve o günden sonra, Deniz ne zaman yeni biriyle tanışsa, ne zaman birisiyle konuşsa, içinden gizli bir kuralı hatırlarmış: “Önce dinle, sonra düşün, sonra konuş. Herkese, kendine saygı duyduğun gibi saygı duy.”
Kasabada zamanla başka çocuklar da Deniz’e bakıp onu örnek almaya başlamış. Parkta kavgalı sesler azalmış, sınıfta alaycı kahkahalar neredeyse duyulmaz olmuş. Büyükler, çocukların bu halini gördükçe, “Demek ki saygı bulaşıcı bir hastalık gibi, insan insana geçiyor,” diye gülümsemişler.
Böylece küçük kasaba, her gün biraz daha Saygı Ülkesi’ne benzemeye başlamış. Deniz ise kalbinin derinlerinde biliyormuş ki, dünyayı değiştiren sihirli kelime, “saygı”ymış.
Ve hepsi, saygının sıcaklığıyla, mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.