Sağlık Perisi Sera ile Çocuklar İçin Sağlıklı Beslenme Masalı

Bir zamanlar, Renkli Tepeler’in hemen yanında, Gülüşköy adında küçük, şirin bir kasaba vardı. Bu kasabada herkes birbirini tanır, sokaklarda çocuk kahkahaları hiç eksik olmazdı. Ama Gülüşköy’ün çocuklarının küçük bir derdi vardı: Çoğu, canı sıkıldıkça cips, şeker, gazlı içecek ister, sonra da kendini yorgun ve huysuz hissederdi.
Bu kasabada Duru, Efe ve Arda adında üç yakın arkadaş yaşardı. Her gün okuldan sonra parkta buluşur, oyunlar oynar, ağaçlara tırmanır, hayal gücüyle dolu maceralara atılırlardı. Fakat son zamanlarda park oyunları biraz değişmişti. Efe’nin çantasında hep rengârenk şekerler, Arda’nın cebinde kraker ve cipsler, Duru’nun elinde de uzun, gazlı içecek şişeleri olurdu. Oyun aralarında bunları yer, içerler sonra da “Offf, çok yoruldum!” deyip çimenlere uzanırlardı.
Bir gün okuldan sonra yine parkta buluştular. Duru’nun başı ağrıyor, Efe’nin karnı gurul gurul ediyor, Arda ise gözlerini ovuşturuyordu.
“Galiba çok oyun oynadık,” dedi Arda.
Duru kaşlarını çattı: “Ama neredeyse hiç koşmadık bile. Neden bu kadar halsizim anlamıyorum.”
Tam o sırada, parktaki büyük meşe ağacının arkasından incecik bir ses duyuldu:
“Belki de çok abur cubur yiyorsunuzdur.”
Üçü birden yerlerinden sıçradı. Sesin geldiği yöne baktıklarında, minicik, ışıl ışıl parlayan, kanatları yeşil yaprak gibi olan bir peri gördüler. Perinin saçları buğday başakları gibi incecik, elbisesi de çilek desenliydi.

Üçü aynı anda, “Tamam!” dedi.
Fit Fıstık, yan yana dizilmiş küçük masaları gösterdi. Masaların üzerinde yoğurt, yulaf, süt, bal, elma, muz, çilek, salatalık, havuç, ceviz, fındık, tam buğday ekmekleri, peynir ve daha neler neler vardı. Ama hiçbirinin paketi parlak değildi hepsi gerçekti.
İlk önce Duru atıldı: “Ben meyveli bir şey yapmak istiyorum.”
Sera gülümsedi: “O zaman ‘Gökkuşağı Meyve Kolyeleri’ yapalım. Bak, şu ipe dizili üzüm tanelerini görüyor musun? Sen de elma, muz ve çilek dilimlerini minik şekillerde kesip ipe dizebilirsin.”
Duru hemen eline küçük bıçak şeklinde ama aslında plastikten, güvenli bir kesici aldı. Sera ona nasıl dikkatli olacağını gösterdi. Kalp şeklinde elmalar, yıldız şeklinde muzlar yapıp ipe dizdi. Ortaya kırmızı, sarı, beyaz, kırmızı noktalı bir kolye çıktı.
“Bu hem oyun, hem atıştırmalık!” dedi Duru. “Hem takarım, hem yerim.”
Sıra Efe’ye geldi. “Ben de dondurma gibi bir şey yapmak istiyorum,” dedi.

Fit Fıstık, küçük bir kabı gösterdi: “Burada yoğurt var. Yoğurdun içine ezilmiş muz ve biraz da çilek katarsan, karıştırır, sonra da buz gibi olana kadar bekletirsen, hem tatlı hem de serin bir atıştırmalık olur.”
Efe, yoğurdu karıştırırken, Sera küçük bir dokunuşla yoğurdu pofuduk bulutlara benzeyen bir kıvama getirdi. Efe tattı, gözleri kocaman açıldı: “Bu bildiğimiz dondurmadan bile güzel!”
Arda biraz duraksadı: “Ben bu kadar meyve falan yemem ki…”
Sera ona yaklaştı: “Sen de tuzlu bir şey yap. Mesela ‘Sebze Çubukları ve Peynirli Dip Sos’. Havuç, salatalık, biber çubuk çubuk kesilir. Yanına da yoğurt, biraz limon suyu ve nane karıştırılır. İşte sana çıtır çıtır, ferah bir atıştırmalık.”
Arda önce şüpheyle baktı ama denemeye karar verdi. Havuç çubuklarını yoğurtlu sosa batırdı, bir ısırık aldı. Sonra bir tane daha, bir tane daha…
“Ben bunları nasıl bu kadar sevdim?” diye güldü. “Cipse benziyor ama midem rahatsız olmuyor!”
Saatler geçmiş, üç arkadaş ormanda türlü türlü atıştırmalıklar yapmıştı. Yulaflı, ballı minik toplar yuvarladılar üzerlerine biraz ceviz serptiler. Tam buğday ekmeğinin üzerine peynir, domates ve salatalık koyup minik sandviçler hazırladılar. Hepsinin tadına baktılar ve hangi tarifin en eğlenceli olduğuna karar vermeye çalıştılar, ama hepsi o kadar güzeldi ki seçemediler.

En sonunda Sera, avucunu açtı. İçinde minik, yeşil bir tohum vardı.
“Bu,” dedi, “Sağlıklı Alışkanlık Tohumu. Bunu kalbinize götürüp koyduğunuzu hayal edin. Ne zaman abur cubura çok canınız çekerse, bu tohumu hatırlayın. Bir dakika durup şöyle düşünün: ‘Ben şimdi ne yesem kendimi daha iyi, daha güçlü hissederim?’ Sonra da bugün öğrendiklerinizden birini seçin.”
Üç arkadaş gözlerini kapadı, tohumu kalplerine sakladıklarını hayal etti. İçlerini tatlı bir sıcaklık kapladı.
Sera, kapıya doğru yürüdü: “Artık dönme zamanı. Ama unutmayın, burası sadece özel çocuklara açılan bir ormandır. Siz onu hatırladığınız sürece, gereken tarifler aklınıza gelecektir.”
Fit Fıstık, havuç kulağını sallayıp el salladı: “Görüşürüz çocuklar! Koşmak istersem beni çağırın, birlikte yarış yaparız!”
Bir anda ışıklar parladı ve üç arkadaş kendilerini yine Gülüşköy parkındaki meşe ağacının altında buldu. Efe elini çantasına attı. Orada hâlâ eski şeker paketleri vardı. Bir an durdu, sonra hepsini çıkarıp baktı.
“Artık bunları eskisi kadar istemiyorum,” dedi. “Hem tadı güzel ama beni yoruyor.”

Arda cebindeki cips paketini çıkardı. “Bunu illa yiyeceksek bile, çok az yiyelim, kalan zamanlarda sebze çubukları yapalım. Annemle konuşacağım, yoğurtlu sos tarifini öğrenmek istiyorum.”
Duru da gazlı içeceğe baktı: “Ben de artık meyve dilimli su içeceğim. Annem geçen gün sürahiye limon, portakal atmıştı. Çok güzeldi. Onu hatırladım şimdi.”
Ertesi gün okulda teneffüs zili çaldığında, sınıftaki herkes kantine koştu. Cipsler, şekerler, çikolatalar elden ele dolaşıyordu. Duru, Efe ve Arda ise sıralarının üzerine renkli kutular koydu.
Duru kutuyu açtı. İçinden gökkuşağı meyve kolyeleri çıktı. “İsteyen takıp sonra yiyebilir!” dedi.
Efe, yoğurtlu meyve karışımını minik bardaklara paylaştırmıştı. “Bu da benim ‘Mutlu Bulut Yoğurdum’,” dedi. “İçinde muz ve çilek var.”
Arda da havuç ve salatalık çubuklarını bir kaba dizdi. Yanına da yoğurtlu naneli sos koydu: “Bunlar da ‘Süper Güç Çubukları’. Bakalım kim en hızlı koşacak?”
Önce arkadaşları biraz şaşırdı. “Biz abur cubur seviyoruz,” diyenler oldu. Ama sonra meraklarına yenik düşüp Duru’nun meyve kolyesini takan bir kız, “Bu çok eğlenceli!” diye bağırdı. Efe’nin yoğurdunu tadan bir çocuk, “Dondurma gibi!” dedi. Arda’nın sebze çubuklarından birini deneyen sınıfın en hızlı koşan çocuğu Mert, “Bundan yedikten sonra daha da hızlı koşacağım!” diye gülerek bahçeye fırladı.

Teneffüsün sonunda, neredeyse kimse kantinden abur cubur almamıştı. Herkes Duru’ların getirdiği sağlıklı atıştırmalıkları konuşuyordu.
Öğretmenleri Ayşe Hanım sınıfa girince, masanın üzerindeki boş kaplara baktı ve gülümsedi: “Ne güzel fikirler bunlar! Siz galiba gizli gizli bir kulüp kurmuşsunuz.”
Efe gururla doğruldu: “Evet öğretmenim, ‘Sağlıklı Atıştırmalıklar Kulübü’. İsteyen herkes üye olabilir. Tek şart, abur cuburu biraz azaltıp, sağlıklı yiyeceklere şans vermek.”
Ayşe Hanım alkışladı: “O zaman bugün dersten sonra, sınıfça küçük bir tarif defteri hazırlayalım. Herkes bir sağlıklı atıştırmalık fikri düşünsün. Annelerinizle, babalarınızla konuşabilirsiniz. Sonra hepsini bir defterde toplayalım. Adına da ‘Süper Güç Tarifleri’ diyelim.”
Akşama doğru, üç arkadaş yine parkta buluştu. Bu kez kimsenin elinde gazlı içecek yoktu. Duru’nun elinde limonlu, elmalı su Efe’nin elinde minik bir kapta yoğurtlu meyve Arda’nın elinde ise havuç çubukları vardı.
Meşe ağacına baktılar. Küçük kapı görünmüyordu, ama içleri biliyordu ki Sağlıklı Atıştırmalıklar Ormanı hep oradaydı.
“Biz artık sadece kendimiz için değil,” dedi Duru, “bütün arkadaşlarımız için sağlıklı atıştırmalıklar yapacağız.”

“Evet,” diye ekledi Efe, “belki başka okullara da gider, tariflerimizi paylaşırız.”
Arda gökyüzüne baktı, bulutların arasında bir an için sanki Sera’nın kanatlarını gördü. “Ve bir gün Fit Fıstık’la koşu yarışı yapacağım,” dedi. “Hazırlanıyorum.”
O günden sonra Gülüşköy’de bir şeyler değişti. Kantinde daha çok meyve suyu, ayran ve yoğurtlu atıştırmalıklar satılmaya başladı. Evlerde anneler ve babalar, çocuklarıyla birlikte sağlıklı tarifler denedi. Akşamları televizyon karşısında cips yemek yerine, birlikte havuç doğrayıp, meyve tabakları hazırladılar.
Duru, Efe ve Arda’nın kurduğu “Sağlıklı Atıştırmalıklar Kulübü” o kadar ünlü oldu ki, kasabanın girişine kocaman bir tabela asıldı: “Gülüşköy’e Hoş Geldiniz Burada Sağlıkla Gülünür!”
Ve böylece, üç küçük arkadaş hem kendi bedenlerini güçlendirdi, hem de başkalarına örnek oldu. Abur cuburu tamamen bırakmasalar bile, onu sadece nadir zamanlarda, azıcık yemeye başladılar. Onun dışında, gökkuşağı gibi renkli meyveler, çıtır sebzeler, yoğurtlu karışımlar ve tam buğdaydan güzel atıştırmalıklar hayatlarının bir parçası oldu.
Her sağlıklı lokmada, sanki Sağlık Perisi Sera’nın minicik bir gülüşü kulaklarında yankılanıyordu. Ve onlar, mutlu, güçlü, enerjik bir şekilde, oyunlar oynamaya, koşmaya, hayal kurmaya devam ettiler.
Masal da burada bitti, ama Duru, Efe ve Arda’nın sağlıklı atıştırmalık maceraları hiç bitmedi. Çünkü gerçek sihir, paketlerde değil çocukların kalbinde ve tabaklarındaki renkli, doğal yiyeceklerde saklıydı.