Uzak diyarlarda, rengârenk ağaçların, şarkı söyleyen çiçeklerin ve pırıl pırıl akan derelerin bulunduğu, masmavi gökyüzünün altında kocaman bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar, kuşlar ve insanlar bir arada, dostluk içinde yaşarlarmış. Ormanın tam ortasında ise, herkesin çok sevdiği küçük bir köy varmış. Bu köyde yaşayan çocuklar oyun oynamayı, koşup zıplamayı ve yeni şeyler öğrenmeyi çok severmiş.
Bu köyde, Mert adında meraklı ve neşeli bir çocuk yaşarmış. Mert altı yaşındaymış, kıvırcık saçları, parlayan gözleri ve hiç bitmeyen soruları varmış. Her sabah erkenden uyanır, pencereden dışarı bakar, “Acaba bugün beni nasıl bir macera bekliyor?” diye düşünürmüş. En iyi arkadaşları da Elif, Deniz ve Ali’ymiş. Dördü birlikte, köyün yanındaki ormanda gezmeyi, kuşlarla konuşmayı, sincapları izlemeyi çok severlermiş.
Bir gün, köyün meydanında yaşlı dede Hasan, çocukları etrafına toplamış. Elinde sararmış bir harita varmış. Çocukların gözleri hemen haritaya kaymış. Mert dayanamamış:
“Dede Hasan, bu ne haritası?” diye sormuş.
Dede Hasan gülümsemiş: “Bu, efsanevi Işık Kristali’nin haritası,” demiş. “Ormanın derinliklerinde saklı olduğu söylenir. Bu kristal, bulunduğu yere mutluluk, barış ve bolluk getirirmiş. Ama kristale giden yolu bulmak çok zormuş. Tek başına giden, asla bulamazmış. Ancak gerçek bir takım olmayı başaranlar, yolun sonuna ulaşabilirmiş.”
Mert’in gözleri heyecanla parlamış. Elif, Deniz ve Ali de merakla haritaya bakmışlar. Elif, “Biz gidebilir miyiz?” diye sormuş. Deniz, “Hem macera olur, hem de köyümüze mutluluk getiririz!” demiş. Ali de başını sallamış: “Ama dikkatli olmalıyız, orman çok büyük.”
Dede Hasan, çocukların gözlerine tek tek bakmış: “Eğer birbirinize yardım edebilir, dinleyebilir ve birlikte hareket edebilirseniz, deneyebilirsiniz. Unutmayın, gerçek güç takım çalışmasındadır,” demiş ve haritayı Mert’e uzatmış.
Ertesi sabah, hava daha yeni aydınlanırken dört arkadaş çantalarını hazırlamış. Yanlarına su, sandviç, elma, küçük bir ip, bir büyüteç ve haritayı almışlar. Ailelerinden izin alıp el sallayarak ormana doğru yürümüşler.
Ormana girince kuşlar cıvıldamaya, yapraklar rüzgârla dans etmeye başlamış. Mert haritayı açmış: “İlk önce Şarkı Dere’sini geçmemiz gerekiyor,” demiş. Şarkı Dere’si, suyu akarken şarkı söylüyormuş gibi ses çıkaran, küçük ama hızlı akan bir dereymiş.
Kısa süre sonra dereye varmışlar. Su öylesine hızlı akıyormuş ki, karşıya atlayarak geçmek çok tehlikeli görünüyormuş. Elif biraz endişelenmiş: “Ya düşersek?” Mert hemen düşünmüş ama aklına iyi bir fikir gelmemiş. Deniz, “Ben yüzebilirim,” demiş, “ama çantalar ıslanır, harita da bozulur.”
O sırada Ali, çantasındaki ipi çıkarıp gülümsemiş: “Bakın! Şu ağaçtan karşıdaki ağaca ipi bağlarsak, hepimiz tutunarak geçebiliriz.” Elif ipi bir ucundan, Mert diğer ucundan tutmuş. Ali, dikkatle bir ağaca tırmanıp ipi sağlamca bağlamış. Sonra birlikte karşı kıyıdaki ağaca da bağlamışlar. Önce en hafif olan Elif geçmiş, sonra sırasıyla Deniz, Mert ve Ali. Hep birlikte “Yavaş, sıkı tutun, dikkat!” diye birbirlerini uyarmışlar. Böylece kimse düşmeden karşıya geçmişler.
Mert gülümseyerek, “İyi ki ipi getirmişsin Ali. Tek başıma asla geçemezdim,” demiş. Ali de, “Ama sen haritayı okuyorsun, Elif de ipi sıkıca tuttu, Deniz de bize cesaret verdi. Hepimiz lazım olduk,” diye karşılık vermiş. Böylece, birlikte çalışınca zor görünen şeylerin bile yapılabileceğini anlamaya başlamışlar.
Yolda ilerlerken orman daha da sıklaşmış. Ağaçların dalları birbirine karışıyor, güneş ışığı zor sızıyormuş. Haritaya göre şimdi de Fısıltı Sırtı’na tırmanmaları gerekiyormuş. Fısıltı Sırtı, rüzgâr estiğinde ağaçların fısıldadığı bir tepeymiş. Tepenin patikası dar ve taşlıymış.
Tırmanmaya başlamışlar, ama kısa süre sonra yol ikiye ayrılmış. Mert haritaya bakmış, kafası karışmış: “Burada yol ikiye ayrılmıyor ki… Hangisi doğru?” Elif, “Bence sağdan gidelim, daha aydınlık,” demiş. Deniz, “Hayır, soldaki yol daha güvenli görünüyor,” diye itiraz etmiş. Ali de susmuş, ikisinin tartışmasına bakmış.
Çocuklar hangisinden gideceklerine bir türlü karar verememiş. Mert birden, “Durun!” demiş. “Dede Hasan ne demişti? Takım çalışması. O zaman herkes fikrini söylemeli, birlikte karar vermeliyiz. Sırayla konuşalım.” Önce Elif sağ yolun neden daha iyi olduğunu anlatmış: “Aydınlık olduğu için belki daha kısa ve güvenlidir.” Sonra Deniz soldaki yolu savunmuş: “Solda daha çok ağaç var, gölge yapar, belki daha az yoruluruz.” Ali ise etrafa dikkatle bakmış, sonra, “Ben iki yolu da incelemek istiyorum,” demiş.
Ali, çantasından büyüteci çıkarmış, yere çömelmiş. Sağdaki yolun kenarlarında küçük tilki ayak izleri, soldakinde ise tavşan ayak izleri varmış. Haritada küçük bir işaret görmüşler: Fısıltı Sırtı’na giden yolun yanında minik bir tavşan çizilmiş. Ali sevinçle, “Bakın! Haritadaki tavşan işareti soldaki yol olmalı,” demiş. Mert ve diğerleri hemen anlamış: “Demek ki soldan gitmeliyiz.”
Böylece soldaki yoldan ilerlemişler. Tırmanırken birbirlerine yardım etmişler Mert önden gidip gevşek taşları kontrol etmiş, Elif geride kalanı beklemiş, Ali ve Deniz de ağır çantaları sırayla taşımış. Yorulduklarında kısa molalar vermişler, su içip elma yemişler. Tepenin zirvesine vardıklarında, rüzgârın ağaçlarla konuşur gibi ses çıkardığını duymuşlar. Sanki ağaçlar onlara, “Birlikte iyi iş başardınız,” der gibi fısıldıyormuş.
Tepenin ardında, haritada “Gizemli Koruluk” yazan bir yer varmış. Burası, renkli mantarlarla, parlak çiçeklerle dolu, masal gibi bir korulukmuş. Tam ortasında ise üzerinde garip işaretler olan, yuvarlak büyük bir taş duruyormuş. Haritaya göre Işık Kristali bu taşın altında saklıymış. Ama taşı kaldırmak hiç de kolay görünmüyormuş.
Mert taşı itmeye çalışmış, ama yerinden kıpırdamamış. Deniz ve Ali de birlikte denemiş, yine olmamış. Elif, “Belki yanlış yer,” demiş. Mert pes etmek istememiş: “Hayır, harita tam burayı gösteriyor.” O sırada taşın üzerindeki işaretleri fark etmişler. Dört tane küçük el şekli çizilmiş, her biri farklı yöne bakıyormuş.
Elif düşünceli bir sesle, “Belki de bu bir işarettir. Dört el, dört arkadaş…” demiş. Ali, “Yani hepimiz aynı anda dokunursak mı?” diye sormuş. Mert, “Deneyelim!” demiş.
Dördü birden taşın çevresine dizilmiş. Her biri elini taşın üzerindeki el şekillerine yerleştirmiş. Sonra Mert, “Üçe kadar sayıyorum, birlikte itelim,” demiş. “Bir… iki… üç!” Dört arkadaş aynı anda bütün güçleriyle taş itmiş. Taş önce hiç kıpırdamamış gibi görünmüş, sonra hafifçe sallanmış ve yavaşça yana doğru kaymaya başlamış. Toprağın altından sıcacık, altın rengi bir ışık yükselmiş.
Taş tamamen çekilince, içi ışıkla dolu küçük bir oyuk ortaya çıkmış. Oyuğun ortasında, gökkuşağının tüm renklerini yansıtan, pırıl pırıl parlayan bir kristal duruyormuş. Efsanevi Işık Kristali’ni bulmuşlardı! Elif’in gözleri dolmuş: “Başardık!” demiş sevinçle. Deniz, “Bunu tek başımıza asla yapamazdık,” diye eklemiş. Ali, “Taş, tek kişinin gücüyle açılacak gibi değildi zaten. Dört el işareti boşuna değilmiş,” demiş.
Mert kristali dikkatle eline almış. Kristal, sanki kalp atışı gibi hafif hafif titriyormuş. Etraflarına yumuşak, sıcak bir ışık yayılmış. O anda ormandaki kuşlar daha neşeli ötmiş, çiçekler biraz daha açılmış, rüzgâr daha nazik esmiş. Sanki tüm orman sevinmiş.
Dönüş yolunda hiç zorlanmamışlar. Sanki Işık Kristali onlara yolu fısıldıyormuş gibi, her şey daha kolay görünmüş. Şarkı Dere’si’ne geldiklerinde, ip hâlâ yerinde duruyormuş. Bu kez çok daha hızlı ve güvenle karşıya geçmişler. Fısıltı Sırtı’ndan inerken, tepedeki ağaçlar onlara “Hoşça kalın, küçük kahramanlar!” der gibi hışırdamış.
Köye vardıklarında hava akşam olmaya başlamış. Köylüler onları merakla bekliyormuş. Dede Hasan, bastonuna dayanmış, meydanın ortasında duruyormuş. Çocukları görünce yüzü aydınlanmış. Mert, Işık Kristali’ni havaya kaldırmış: “Dede Hasan, bulduk!” Dede Hasan kristali eline almış, gözleri dolmuş: “Bunu başaran ilk çocuklarsınız,” demiş. “Nasıl yaptınız?”
Elif gülümseyerek, “Birlikte karar verdik, birlikte çalıştık,” demiş. Deniz, “Karşıya geçerken ipi kullandık, herkes bir işe yaradı,” diye anlatmış. Ali ise, “Yol ayrımında tartışmak yerine birbirimizi dinledik. Taşı da ancak dördümüz birden itince hareket ettirebildik,” demiş.
Dede Hasan başını sallamış: “İşte Işık Kristali’nin sırrı da bu. Kristalin gücü, takım çalışmasını anlayanların kalbinde parıldar. Siz sadece bir taşı kaldırmadınız, birlikte olmanın gücünü öğrendiniz.”
O günden sonra köyde her şey daha da güzelleşmiş. Tarlalar daha bereketli olmuş, hayvanlar daha sağlıklı, insanlar daha mutlu yaşamaya başlamış. Işık Kristali köy meydanındaki özel bir taş kaidenin üzerine yerleştirilmiş. Her akşam gün batarken kristal parlıyor, köyü sıcak bir ışıkla aydınlatıyormuş.
Mert, Elif, Deniz ve Ali de köyün küçük kahramanları olmuş. Ama onlar kendilerine kahraman demiyormuş. “Biz sadece birlikte çalışan bir takımız,” diyorlarmış. Ne zaman iki arkadaş kavga etse, ne zaman biri “Ben tek başıma yaparım!” diye inatlansa, Dede Hasan onlara dört arkadaşın macerasını anlatırmış.
Mert bazen penceresinden kristale bakar, içinden şöyle dermiş: “Ne kadar güçlü olursan ol, gerçek güç tek başına değil, birlikte hareket ettiğinde ortaya çıkar.” Sonra ertesi gün arkadaşlarıyla buluşur, yeni oyunlar oynar, yeni şeyler öğrenir, yardımlaşmayı ve paylaşmayı hiç unutmazmış.
Ve böylece, ormanın yanındaki o küçük köyde çocuklar, takım çalışmasının gücüyle büyümüş dostluğun, dayanışmanın ve birlikte başarmanın ne kadar değerli olduğunu kalplerine yazmışlar. Işık Kristali ise her gece onlara usulca fısıldamaya devam etmiş: “Birlikte olduğunuz sürece hiçbir şey imkânsız değildir.”
Arkadaşlarınla Paylaş
